W połowie lat 80. napisał pan gejowski romans "Zatoka Ostów". Historia miłości Piotra i Jeffa, którzy poznają się w czasie podróży do Grecji, miała zostać wydana w 1990 roku, ale ukazuje się dopiero teraz. Czym jest dzisiaj dla pana ta powieść?

Miałem pewne wątpliwości, czy tę książkę wydawać, bałem się, że dzisiaj może wydać się anachroniczna. Przekonała mnie dopiero reakcja młodych ludzi zainteresowanych literaturą, w efekcie zmieniłem do niej stosunek i stwierdziłem, że jednak nadal ma rację bytu. Dla mnie jest to przede wszystkim powieść o miłości, która rewiduje dość rozpowszechniony pogląd, że homoseksualizm to tylko pożądanie, namiętność, seks. W moim pokoleniu ten mit funkcjonował powszechnie, ja sam byłem długo przekonany, że homoseksualizm ogranicza się wyłącznie do cielesności. Odkrycie emocji było dla mnie momentem przełomowym.
 

W lutym w mediach pojawiała się informacja, że (być może) poprowadzisz w MTV program, w którym nastoletni geje będą się przyznawać na antenie do swojej orientacji seksualnej.

Taki news pojawił się o wiele za wcześnie. Nie było żadnych konkretów. Na początku roku zapytano mnie, czy byłabym zainteresowana prowadzeniem programu TV, w którym geje dokonywaliby coming outu. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że pomysł jest w porządku, ale wcześniej musiałabym poznać i zaakceptować wszystkie szczegóły.

Jak trafiła pani na historię Aimée i Jaguara?

Lilly Wust opowiadała historię Felice dziennikarzom już w latach 50., z tym że bardzo długo mówiła o niej jako o swojej przyjaciółce. Prawdę o ich relacji wyznała po raz pierwszy amerykańskiemu dziennikarzowi w 1985 roku pod wpływem swojego syna Eberhardta (geja, który przyjął tożsamość żydowską i mieszka w Izraelu). Powiedział jej, że albo powinna mówić prawdę, albo w ogóle nie opowiadać o tym nikomu. Dlaczego pragnęła, by ktoś opisał tę historię? Bo "chciała postawić Felice pomnik". Nigdy nie udzieliła mi innej odpowiedzi na to pytanie.